Знам дека сите знаете дека ние луѓето сме себични суштества. Она што јас го тврдам е дека секоја наша активност, секоја мисла се врти околу таа себичност. Земете го кој сакате чин – љубов, грижа за некој друг, омраза, хуманитарност, екологија, разговор, дружба – во секој ќе најдете дека суштинскиот мотиватор е себичноста. Што и да направиме, тоа го правиме од себичност. Дури и да сака некој да се откачи од себичноста, тоа самото по себе би било себичен чин. На страна што тоа е (речиси) невозможно. Освен ако тој некој престане да дише. Ама и тогаш мотивацијата ќе биде себична.
Има една будистичка приказна, во која еден ученик дошол пред Буда и му рекол дека сака да се ослободи од страдањето. Буда му кажал да престане да посакува. И ученикот работел на тоа да престане да посакува, ама после некое време се вратил кај Буда: „Јас веќе немам ниту една желба. Освен желбата да немам желби. Како да се откачам од неа?“ Буда се насмевнал и му одговорил: „Не се труди толку многу.“
Поентата е: ако секоја наша мотивација е себична, тогаш да го баталиме внатрешниот дијалог „Дали ова може да се протолкува како себично?“ и да си бидеме она што сме – Луѓе.
Во коментарите слободно може да оставате примери на несебичност, ама не се лутете ако ги побијам.
10 comments
Comments feed for this article
02/07/2009 at 12:10
Vlado
Nema da ti ostavat sebicni se. :P
02/07/2009 at 12:22
Dren
Зошто од твојов текст добивам впечаток дека го третираш зборот “себичност” како нешто негативно?
Тоа е не е ништо друго освен егото. Тоа е точно она кое не’ прави тоа што сме – луѓе, како што рече и самиот. Никој не може да побегне од егото зошто ќе престане да биде човек. Не можеш нити да го смалиш. Можеш само да изградиш повеќе разбирање и обзир спрема остатокот од светот. Тоа е се’.
Проблемот кој го придружува “јас, јас, па јас” моментот не е во постоењето на себичноста, туку во недостатокот на разбирање за себичноста на другите.
02/07/2009 at 12:31
Kiro Velkovski
Дрен, прилично добар одговор :) Vive la différence!
Едноставно нели, ние сме си најдобри портпароли на самите себе и само на самите себе. За сите други само нагаѓаме што мислат или сакаат. Ете и еден интересен парадокс во врска со себичноста http://en.wikipedia.org/wiki/Abilene_paradox
02/07/2009 at 13:08
Filip Arsov
Боки,
не смееме да одиме против нашата природа, во случајов тоа е потиснување на сопственото его. Toa генерира конфликти во нас самите и најчесто на крај завршува и полошо одколку “позитивниот” пристап кон себичноста.
Човек во суштина мора прво да ги задоволи своите потреби и желби, мора прво сам да се чувствува исполнет за да почне да дава и да дели со другите. Во тој процес, како што гледаш, и другите ќе имаат “корист”.
На крајот на краиштата без силното его и верувањето дека ние сме центар на нашиот свет тешко би се замислил развојот и еволуцијата на човештвото.
Како и да е, одговорот лежи, впрочем како и секогаш, во умереноста. Треба да се постигне баланс помеѓу нашите потреби и оние на другите околу нас. Тоа е вечната борба во нас самите. Нема ништо на светов црно и бело, па така и ние луѓето.
02/07/2009 at 13:17
Бојан
Дрен, сакаш да пробаш еден експеримент? На еден лист направи табела со 4 колони: Карактеристика, Позитивно, Негативно, Неутрално. И напиши колку сакаш редови со колку сакаш карактеристики, меѓутоа да бидат повеќе од 3 и меѓу нив да ја има и Себичноста. И прашувај рандом луѓе какви „емоции“ буди секој од зборовите кај нив. Што мислиш, мнозинството во која колона ќе стави рецка за себичноста
А впечатокот што го добиваш е твое, лично толкување на она што сум го напишал. Можеш да покажеш каде во текстот кажувам дека е негативна работа? :) А можеш да покажеш каде викам дека треба да го баталиме внатрешниот дијалог? ;)
Егото знае да фрли прилично голема Сенка ;)
Идејата се роди во текот на еден муабет синоќа, каде што одредена активност беше окарактеризирана како себична, а тоа по default влезе во фиоката „Негативно“. Јас се трудев да објаснам дека станува збор за сосема нормална работа и дека секој чин е чин на себичност (вклучувајќи го и дишењето) и дека не е нужно да биде лоша работа. А проблемот со себичноста многу добро го лоцираше ;)
Филип, и на тебе ќе ти повторам дека јас го кажувам баш она што ти го зборуваш во коментарот. За мене себичноста воопшто не е негативна работа. Напротив, имам сосема неутрален став кон неа и секогаш ја третирам на индивидуално ниво, т.е. ако нечија туѓа себичност ми смета на мене таа нивна себичност (можеби) ќе ја етикетирам како негативна за мене. Со повикот за прекинување на внатрешниот дијалог јас се залагам за она што го кажуваш ти: создавање на „здрави“, исполнети луѓе (наводниците се затоа што тој збор има голема стигма во општеството).
02/07/2009 at 13:36
Бојан
Поентата беше дека сите ние сакаме да мислиме дека сме најпаметни, најубави, најдобри и најдарежливи на цел свет. Секоја активност што ние ќе си ја етикетираме како негативна (на пр. себична), создава непотребен конфликт. Доаѓаме до момент „Ама што ќе мисли овој или оној за мене?“, што у суштина се сведува на „Што ќе мислам јас за себе ако си покажам дека сум себичен?“
Ги нема секој тие конфликти, меѓутоа мислам дека би било поубаво кога уште повеќе луѓе нема да ги имаат. А мислам дека единствен начин да се постигне тоа е себичноста да се прифати како нешто најнормално и воопшто не-негативно :)
02/07/2009 at 14:12
Dren
My bad, Бојан, го повлекувам кажаното.
Стварно ти никаде не ја етикетираш себичноста како позитивна или негативна.
Веројатно тргнав од личното мое искуство во конфликти, исти како оној кој го опишуваш ти, па со коментарот им се обратив на оние од другата страна во тој конфликт.
Киро фала за линкот!
Филип, да си земев за право да се распишувам во мојт прв коментар, ќе го напишев точно она што ти го напиша во својот!
ПС @Бојан: И Сенката си е моја ;)
06/07/2009 at 22:55
Puci
Себичноста е токму карактеристиката што кај мене ги разбуди првите мизантропски побуди и од таму само повеќе и повеќе се продлабочуваше таа омраза откако почнав да ги перцепирам и другите “човечки” карактеристики (ама за тоа во некоја наредна прилика или текст).
Себичноста знае да биде и позитивна и негативна (многу почесто негативна) но не е толку себичноста како поим што мене толку силно ме исфрустрира, туку оправданието за истата-”Себичен сум-човек сум” или “Луѓе сме-грешки правиме” и уште милион други оправданија што почнуваат со “човек сум” или “луѓе сме”. Ништожноста на човекот се гледа баш во тоа што е неизмерно себичен, а не ја прифаќа одговорноста за тоа, не застанува позади тоа, туку наоѓа патетични оправдувања и целосно се согласувам со тоа никој во себе да ги нема непотребните конфликти, туку да застане зад себе и да се гордее со тоа што е себичен. Јас лично се гордеам!
07/07/2009 at 01:29
Бојан
Меѓутоа врати се на коментарот на Dren. Проблемот се јавува кога не ја толерираме себичноста на другите. Според мене, најдобар рецепт за проблемот е Liber OZ (77), т.е. телемитската декларација за правата на човекот. Едно е да бидеш себичен задоволувајќи ги своите потреби, а сосема поинакво кога е на сметка на некој друг.
13/07/2009 at 02:16
Kiro Velkovski
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Century_of_the_Self