Себичноста знае да биде и позитивна и негативна (многу почесто негативна) но не е толку себичноста како поим што мене толку силно ме исфрустрира, туку оправданието за истата-”Себичен сум-човек сум” или “Луѓе сме-грешки правиме” и уште милион други оправданија што почнуваат со “човек сум” или “луѓе сме”. Ништожноста на човекот се гледа баш во тоа што е неизмерно себичен, а не ја прифаќа одговорноста за тоа, не застанува позади тоа, туку наоѓа патетични оправдувања и целосно се согласувам со тоа никој во себе да ги нема непотребните конфликти, туку да застане зад себе и да се гордее со тоа што е себичен. Јас лично се гордеам!

Киро фала за линкот!

Филип, да си земев за право да се распишувам во мојт прв коментар, ќе го напишев точно она што ти го напиша во својот!

ПС @Бојан: И Сенката си е моја ;)

Ги нема секој тие конфликти, меѓутоа мислам дека би било поубаво кога уште повеќе луѓе нема да ги имаат. А мислам дека единствен начин да се постигне тоа е себичноста да се прифати како нешто најнормално и воопшто не-негативно :)

А впечатокот што го добиваш е твое, лично толкување на она што сум го напишал. Можеш да покажеш каде во текстот кажувам дека е негативна работа? :) А можеш да покажеш каде викам дека треба да го баталиме внатрешниот дијалог? ;)

Егото знае да фрли прилично голема Сенка ;)

Идејата се роди во текот на еден муабет синоќа, каде што одредена активност беше окарактеризирана како себична, а тоа по default влезе во фиоката „Негативно“. Јас се трудев да објаснам дека станува збор за сосема нормална работа и дека секој чин е чин на себичност (вклучувајќи го и дишењето) и дека не е нужно да биде лоша работа. А проблемот со себичноста многу добро го лоцираше ;)

Филип, и на тебе ќе ти повторам дека јас го кажувам баш она што ти го зборуваш во коментарот. За мене себичноста воопшто не е негативна работа. Напротив, имам сосема неутрален став кон неа и секогаш ја третирам на индивидуално ниво, т.е. ако нечија туѓа себичност ми смета на мене таа нивна себичност (можеби) ќе ја етикетирам како негативна за мене. Со повикот за прекинување на внатрешниот дијалог јас се залагам за она што го кажуваш ти: создавање на „здрави“, исполнети луѓе (наводниците се затоа што тој збор има голема стигма во општеството).

не смееме да одиме против нашата природа, во случајов тоа е потиснување на сопственото его. Toa генерира конфликти во нас самите и најчесто на крај завршува и полошо одколку “позитивниот” пристап кон себичноста.
Човек во суштина мора прво да ги задоволи своите потреби и желби, мора прво сам да се чувствува исполнет за да почне да дава и да дели со другите. Во тој процес, како што гледаш, и другите ќе имаат “корист”.
На крајот на краиштата без силното его и верувањето дека ние сме центар на нашиот свет тешко би се замислил развојот и еволуцијата на човештвото.

Како и да е, одговорот лежи, впрочем како и секогаш, во умереноста. Треба да се постигне баланс помеѓу нашите потреби и оние на другите околу нас. Тоа е вечната борба во нас самите. Нема ништо на светов црно и бело, па така и ние луѓето.

Едноставно нели, ние сме си најдобри портпароли на самите себе и само на самите себе. За сите други само нагаѓаме што мислат или сакаат. Ете и еден интересен парадокс во врска со себичноста http://en.wikipedia.org/wiki/Abilene_paradox

Тоа е не е ништо друго освен егото. Тоа е точно она кое не’ прави тоа што сме – луѓе, како што рече и самиот. Никој не може да побегне од егото зошто ќе престане да биде човек. Не можеш нити да го смалиш. Можеш само да изградиш повеќе разбирање и обзир спрема остатокот од светот. Тоа е се’.

Проблемот кој го придружува “јас, јас, па јас” моментот не е во постоењето на себичноста, туку во недостатокот на разбирање за себичноста на другите.